بنام خداوند جان و خرد

گارد جاويدان

به سال 465 پيش از ميلاد در تخت جمشيد كه به تازگي تكميل شده بود سربازان تازه اي با يونيفورم ويژه و مسلح به نيزه و كمان و دشنه كمري (خنجري كه خميدگي و انحنا نداشت) و با نظم خاصي گام بر مي داشتند اين سربازان داراي قدي بلند و باريك اندام بودند. اين سربازان تازه مقدمه ايجاد يك واحد ويژه و ثابت ارتش ايران شدند. واحدي كه به دستور داريوش بزرگ تشكيل شد نام اين ارتش جديد را گارد جاويدان گذاشتند. سپاهي كه سربازانش پس از هر جنگ به خانه و كسب و كار خود باز نمي گشتند و در  سربازخانه به حالت آماده باش بسر مي بردند. افراد اين واحد منظما تمرين نظامي مي كردند و سازماني در جوار خود داشتند كه همواره در تلاش براي تهيه سلاحهاي تازه و يافتن تاكتيك هاي جديد و پيدا كردن راه مقابله با فنون نظامي ساير ملل بود. سازمان ديگري مهمات و تداركات و اسب اين واحد را تهيه مي كرد و گروهي هم بودند كه در سراسر ايران به جستجوي بهترين و شايسته ترين نوجوانان بودند كه بعد از آموزش هاي ويژه جذب اين واحد شوند. از نوجواني به آنها ياد مي دادند كه نبايد در جنگ عقب نشيني كنند و يا تسليم دشمن شوند. مرگ يا پيروزي.  تعداد سربازان اين واحد همواره ده هزار نفر بود ولي نيروي ذخيره بسيار زياد و آموزش ديده اي داشتند تا پس از جنگ ها و كشته يا زخمي شدن و يا مريض شدن سربازها آنها را جايگزين كنند تا همواره سربازان اين واحد ده هزار نفر باقي بمانند. سربازان اين گار به دو منظور تربيت شده بودند اول براي محافظت از پادشاه و پايتخت و دوم در جنگ هايي كه ارتش ايران به كمك نياز داشت اين واحد وارد جنگ مي شد و سرنوشت جنگ را تغيير مي داد. سربازان اين سپاه هم از ايراني هاي اصيل انتخاب شده بودند و در زمره شجاع ترين و وفادار ترين سربازها بودند. در اين واحد براي پرچم ( درفش كاوياني ) چنان ارزش زيادي قائل بودند كه در هر نبرد يك دسته 120 نفري مامور محافظت از پرچم تا پايان جنگ بودن و اين گونه بود كه حتي نام گارد جاويدان بر تن دشمنان ايران لرزه مي افكند.